HARUKI MURAKAMI – Ten zuiden van de grens

Auteur: Haruki Murakami
Genre: Roman
Uitgever: Atlas Contact, 2018
Aantal bladzijden: 236
ISBN: 9789025442088
Gelezen: Maart 2018 
Oorspronkelijke titel: Kokkyō no minami, taiyō no nishi

Korte samenvatting

Ten Zuiden van de grens  is het levens- en liefdesverhaal van de Japanse Hajime. Op de lagere school leren Hajime en Shimamoto, beide enig kind uit een middle-class gezin, onafscheidbare maatjes. Door de verhuizing naar de middelbare school verliezen ze elkaar uit het oog. Het leven kabbelt voort en Hajime vindt uiteindelijk een fijne vrouw om mee te trouwen en kinderen te krijgen. Toch denkt hij na al die jaren nog steeds regelmatig aan zijn eerste jeugdliefde. Hajime begint met behulp van zijn schoonvader twee goedlopende nachtclubs en leidt een prima leven. Als hij na jaren zijn jeugdliefde weer tegen het lijf loopt veranderd zijn gelukkige leven in een warboel en twijfels.

De titel van het boek

De titel van een boek verwijst naar een plaat van Nat King Cole (south of the border) die Hajime en Shimamoto veel draaiden toen ze jong waren. Het schijnt dat muziek regelmatig een rol speelt in de werken van Murakami en dat kan ik zeker waarderen. Het luisteren naar de liedjes die voorkomen in een boek voegt voor mij een soort extra dimensie toe aan het boek. Het is een stukje extra beleving en gevoel wat op een mooie manier wordt overgebracht.

Waarom ik dit boek gelezen heb

Dit is het tweede boek dat ik las van de fantastische schrijver Haruki Murakami. Omdat ik uit zeer uiteenlopende hoeken positieve verhalen hoorde over deze schrijver, heb ik vorig jaar een eerste boek van hem gelezen (hard-boiled wonderland en het einde van de wereld). En zonder spijt, want inderdaad, wat een fantastische schrijver is het. Ook van dit boek heb ik oprecht genoten, de schrijfstijl van Murakami wekt bij mij een soort innerlijke rust op. De gedetailleerde beschrijvingen van redelijk simpele dingen als bijvoorbeeld een maaltijd zijn met passie en uiterste precisie omschreven zonder dat het saai wordt. Voor mij is het boek dan ook een soort van film die ik in mijn hoofd compleet voor me zie. Ondanks de chronologische volgorde, simpele verhaallijn en de vele woorden die er gebruikt worden om iets simpels te omschrijven is het boek allesbehalve saai.

“Wanneer ik uitgeput was van de hallucinaties, ging ik bij het raam staan en staarde eindeloos naar buiten Ik voelde me achtergelaten in een uitgedroogd, levenloos landschap. Het was alsof mijn visioenen alle kleur uit de wereld om mij heen hadden weggezogen. Alles, elk landschap zag er plat en eendimensionaal uit. En alles had de stoffige kleur van zand. Opeens schoten me de woorden te binnen van de klasgenoot toen we spraken over Izumi. Iedereen leeft op zijn eigen manier. Iedereen sterft op zijn eigen manier. Maar dat is onbelangrijk. Alleen de woestijn blijft over.”

De stijl van Murakami

Murakami’s schrijfstijl wordt vaak als surrealistisch / absurdistisch omschreven. Dat valt overigens bij dit boek wel mee, ik kan me niet herinneren dat er iets gebeurd is wat niet echt gebeurd zou kunnen zijn. Hoewel het ook een gave van Murakami schijnt te zijn om surrealistische gebeurtenissen zo op te schrijven, dat je er als lezer niet bij stilstaat dat het onmogelijk is wat er gebeurd in het verhaal.

Een boek als een warme deken

Ik waardeer het boek met vier sterren. Dit is zo’n typisch boek om op een koude dag op de bank in te verdwijnen. Het boek voelt als een soort vanzelfsprekendheid om niet aan de kant te leggen. De verwijzingen met muziek en de mooie omschrijvingen maken het verhaal compleet. Ik ga zeker meer lezen van Haruki Murakami.

Mijn waardering: 
 

Murakami - ten zuiden van de grens sfeerbeeld
Haruki Murakami – ten zuiden van de grens

1 gedachte over “HARUKI MURAKAMI – Ten zuiden van de grens

Een reactie plaatsen